Pai Yipon

งานหัตถกรรมดั้งเดิม

เอโดะการาสุ เครื่องแก้วเป่ามือแห่งโตเกียว

江戸硝子

ภาชนะแก้ว จอกสาเก และแจกันทำมือจากโตเกียวฝั่งตะวันออก ด้วยวิธีเป่าและกดพิมพ์ที่สอนครั้งแรกที่ชินางาวะต้นสมัยเมจิ

ข้อมูลสำคัญ

ได้รับการรับรองเมื่อ
26 พฤศจิกายน 2557
ประเภท
หัตถกรรมอื่น ๆ
ภูมิภาค
คันโต
ชื่อทางการภาษาญี่ปุ่น
江戸硝子
พื้นที่ตามทะเบียน (ภาษาญี่ปุ่น)
江戸川区、墨田区、江東区、千葉県/八千代市、九十九里町

หน้าเว็บทางการ (ภาษาญี่ปุ่น) (เปิดในแท็บใหม่)

เป่าแก้วที่โตเกียวตะวันออก

เอโดะการาสุคือแก้วทำมือสำหรับโต๊ะอาหารและบ้าน ทั้งภาชนะ จอกสาเก แจกัน และของประดับ ทำได้สามวิธี คือเป่าอิสระ เป่าในแม่พิมพ์ และกดลงแม่พิมพ์ บางชิ้นหุ้มชั้นแก้วสีทับแก้วใส แก้วแบบเดียวกับที่ช่างเอโดะคิริโกะเจียทะลุชั้นสี ผลิตที่เอโดงาวะ สุมิดะ และโคโตในโตเกียว รวมถึงยาจิโยะและคุจูคุริในชิบะ

สามวิธีขึ้นรูป

  • หลอมแก้วจากทรายซิลิกา ปูน และโซดาแอชหรือตะกั่วออกไซด์
  • ขึ้นรูปด้วยการเป่าอิสระ เป่าในแม่พิมพ์ หรือกดพิมพ์
  • เมื่อจำเป็น ย้ายชิ้นงานไปติดก้านพอนเตะ เพื่อทำขอบปาก
  • แต่งรายละเอียดด้วยเครื่องมืออย่างคีมและที่ถ่างแก้ว
  • สำหรับแก้วหุ้มสี นำก้อนแก้วใสมาหุ้มแก้วสีก่อนเป่าในแม่พิมพ์

โรงงานแก้วสมัยเมจิ

เอโดะการาสุเติบโตจากเทคนิคทำแก้วแบบตะวันตก ที่นำเข้ามาที่โรงงานแก้วชินางาวะของรัฐบาลต้นสมัยเมจิ แล้วกลายเป็นอุตสาหกรรมที่มีโตเกียวเป็นศูนย์กลาง

รู้ไว้ก่อนไป

  • ยกแก้วเป่าอิสระส่องแสง จะเห็นความต่างเล็ก ๆ ที่บอกว่าขึ้นรูปด้วยมือ
  • แก้วทำมืออาจเปราะ ขอให้ห่อกันกระแทกสำหรับเดินทาง

คำถามที่คนไทยถามบ่อย

เอโดะการาสุทำอย่างไร?

เป่าอิสระ เป่าในแม่พิมพ์ หรือกดพิมพ์ ทั้งหมดทำด้วยมือ

เทคนิคมาจากไหน?

วิธีตะวันตกที่นำเข้ามาที่โรงงานแก้วชินางาวะต้นสมัยเมจิ

มาจากที่ไหน

หัตถกรรมอื่นจากพื้นที่เดียวกัน

เรื่องเล่ามรดกในพื้นที่เดียวกัน

แหล่งข้อมูลอ้างอิง

เที่ยวญี่ปุ่นแบบอื่น