งานหัตถกรรมดั้งเดิม
ซาโดะมุเมียวอิยากิ เครื่องปั้นดินแดงแห่งเกาะซาโดะ
佐渡無名異焼
เครื่องปั้นดินแดงจากเกาะซาโดะ ทำจากดินมุเมียวอิที่มีเหล็กสูงและหดถึงหนึ่งในสาม ขัดผิว แล้วขัดอีกด้วยตะกรันเหมืองทอง
ข้อมูลสำคัญ
- ได้รับการรับรองเมื่อ
- 17 ตุลาคม 2567
- ประเภท
- เครื่องปั้นดินเผา
- ภูมิภาค
- ชูบุ
- ชื่อทางการภาษาญี่ปุ่น
- 佐渡無名異焼
- พื้นที่ตามทะเบียน (ภาษาญี่ปุ่น)
- 佐渡市
ดินแดงจากเกาะทองคำ
มุเมียวอิยากิทำจาก "มุเมียวอิโดะ" ดินแดงที่มีเหล็กออกไซด์สูง เนื้อดินละเอียดมากจนหดราว 30% ระหว่างขึ้นรูปจนแห้ง และเผาแล้วแข็งมาก ชิ้นงานถูกขัดทั้งก่อนและหลังเผา ยิ่งใช้ความเงายิ่งเพิ่ม กลายเป็นสีเข้มสงบ ปัจจุบันแต่ละเตามีสไตล์เคลือบและรูปทรงของตัวเอง มีทั้งถ้วยชา กาน้ำชา ภาชนะสาเก แจกัน จาน แก้วเบียร์ และที่วางตะเกียบ ผลิตบนเกาะซาโดะ จังหวัดนีงาตะ
กรอง ขัด ขัดซ้ำ
- กรองดินด้วยน้ำ แล้วร่อนผ่านผ้าไหม เนื้อดินจึงละเอียดเป็นพิเศษ
- หลังขึ้นรูป ขัดผิวด้วยหินหรือเกรียงเหล็กขณะดินยังไม่แห้ง
- เผาให้แข็งที่อุณหภูมิสูง
- หลังเผา ขัดอีกครั้งด้วยตะกรันจากการถลุงแร่ของเหมืองทองซาโดะ ได้ความเงาเฉพาะตัว
จากราคุสู่สโตนแวร์
เครื่องปั้นราคุสีแดงผสมดินมุเมียวอิเริ่มต้นศตวรรษที่ 19 สมัยเมจิ ช่างปั้นพัฒนามุเมียวอิยากิแบบปัจจุบันที่เผาแข็งในอุณหภูมิสูงจนสำเร็จ และได้รับการรับรองเป็นงานหัตถกรรมดั้งเดิมในปี 2024
รู้ไว้ก่อนไป
- ใช้ทุกวัน ยิ่งจับใช้บ่อย ความเงายิ่งลึก
- เที่ยวคู่กับเหมืองทองซาโดะ ที่ตะกรันจากการถลุงใช้ขัดเครื่องปั้นนี้
คำถามที่คนไทยถามบ่อย
ทำไมมุเมียวอิยากิหดมาก?
เนื้อดินละเอียดมาก หดราว 30% ก่อนเผา
ความเงามาจากไหน?
การขัดผิวก่อนเผา และขัดด้วยตะกรันเหมืองทองหลังเผา
มาจากที่ไหน
หัตถกรรมอื่นจากพื้นที่เดียวกัน
- คาโมะคิริทันสึ เมืองหลวงตู้ไม้พอโลเนีย
- ซันโจบุตสึดัน ตู้พระทองแบบวิหารวัด
- นางาโอกะบุตสึดัน ตู้พระทองหลังคาสามชั้น
- นีงาตะชิกกิ เครื่องเขินเหมือนไม้ไผ่จริง
- นีงาตะชิโรเนะบุตสึดัน ตู้พระทองที่สมดุล
- ผ้าชินะฟุ อุเอสึ ผ้าเปลือกต้นลินเดน
- ผ้าป่านโอจิยะจิจิมิ
- ผ้าไหมชิโอซาวะสึมุงิ
- ผ้าไหมโทกามาจิอากาชิจิจิมิ
- ผ้าไหมมัดหมี่โทกามาจิกาสุริ
- ผ้าไหมโอจิยะสึมุงิ
- ผ้าไหมฮนชิโอซาวะ
ของดีประจำถิ่นจากพื้นที่เดียวกัน
เรื่องเล่ามรดกญี่ปุ่นในพื้นที่เดียวกัน
แหล่งข้อมูลอ้างอิง
ข้อมูลในหน้านี้ตรวจสอบกับแหล่งเหล่านี้