ยกไกจิบังโกะยากิ กาน้ำชาและหม้อดินแห่งมิเอะ

กาน้ำชาและหม้อดิน

กาน้ำชาคิวสึบังโกะเป็นที่รักของคอชามานาน ว่ากันว่าช่วยดึงรสชาออกมา และยิ่งใช้ก็ยิ่งเกิดเงานุ่มเฉพาะตัว บังโกะยังเป็นเมืองหม้อดินโดนาเบะของญี่ปุ่น ครองตลาดทั้งประเทศกว่า 80% ผลิตที่ยกไกจิและเมืองใกล้เคียงในจังหวัดมิเอะ

มักไม่เคลือบ

ช่างใช้ดินและหินคุณภาพดีจากรอบยกไกจิ ขึ้นรูปบนแป้นหมุน กดแม่พิมพ์ หรือปั้นมือ แล้วตกแต่งลายหรือแกะสลัก ชิ้นที่ขึ้นชื่อที่สุดเผาโดยไม่เคลือบ บางชิ้นก็วาดลายบนเคลือบเพิ่ม

ตั้งชื่อให้อยู่ชั่วกาล

ราว 260 ปีก่อน กลางสมัยเอโดะ พ่อค้าใหญ่ผู้รักการชงชาชื่อนุนามิ โรซัง ปั้นเครื่องปั้นเป็นงานอดิเรก เขาอยากให้งานอยู่ไปตลอดกาล จึงประทับตราคำว่าบังโกะฟุเอกิ แปลว่าคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงชั่วนิรันดร์ จนกลายเป็นชื่อบังโกะ งานหยุดไปหลังเขาเสียชีวิต แล้วฟื้นขึ้นในปลายสมัยเอโดะ ส่วนยกไกจิบังโกะยากิทุกวันนี้เติบโตจากงานต้นสมัยเมจิที่ศึกษาเทคนิคเหล่านั้น